groenberichten Kijkduinpark

  De Malva moschata. Vaste plant, inheems, houdt van zon en half schaduw, beetje vocht vindt ie ook lekker. Aantrekkelijk voor bijen, hommels en vlinders. Na de bloei zijn er mooie zaaddoosjes zichtbaar. In de winter sterft het loof af en in het voorjaar loopt de plant weer uit. Net daarvoor het oude loof weghalen. De bloemen zien er een beetje teer uit, maar ze kunnen wel wat hebben!

Ochtendzon die door de eikenbomen heenschijnt en schaduwen geeft op de schuurdeur. De spiegeling van het buurhuis is ook nog te zien. Wat is dat lichtgroen 4005-G 20 Y uit de NCS waaier toch een goed kleurtje voor onze woningen.

  Het wordt er in eerste instantie niet beter op!

Ach, zo zijn die paaltjes toch ook weer interessant! Begroeid met gewone elfenbankjes, een alledaags schimmeltje. Nu nog uitkijken naar die elfjes zelf en misschien soms ook nog naar kaboutertjes? Vanavond in de schemer...? Foto van Hannette Knijnenburg

Origanum vulgare, met het oranje zandoogje. Ik zit een poosje te kijken naar het onordelijke, bijna uitgebloeide plantenstruweel. Er vliegt van alles: hommels op de laatste ossentongetjes, bijen en zandoogjes op de wilde marjolein. Dat knippen en snoeien moet toch nog maar even wachten!

Op weg naar zee ben ik weer verrast door de mooie kleur groenbruinbeigeblauw met spikkeltje geel. Prachtig. Sterretjesmos kan heel goed tegen droogte en heeft dan een bruine kleur. Als het geregend heeft, wordt het mos weer groen en kun je de sterretjes goed zien... met een loepje nog beter en de moeite waard om ervoor op de knieen te gaan.

  Vosje op haar dagelijkse tochtje. 

Ook in de avondzon.  Zo'n jurk zou ik wel willen hebben,

21.09 Het is maar heel even dat de late zon precies schijnt boven de paddenpoel.  Sprookjesachtig en in het echt is het nog veel sprookjesachtiger dan op deze foto te vangen is. Maar toch een poging...

  Bij de eerste strandopgang in de berm: peen, dag-en avondkoekoeksbloemen

Een ideaal fotomodel: de gewone pad in het gras, de Bufo bufo, :-) naast het blad van de Salvia. Behalve dat zijn keel beweegt,  blijft hij verder doodstil zitten.  Opeens doet ie zijn mond open en kijk ik in een lichtblauwe holte. Eigenlijk schrok ik even, want ik lag 20 cm van 'um af op het gras. Zo intiem hoeft nou ook weer niet! En die neusgaten! Mooi beest en toch hou ik meer van de plantjes. Wat zal hij op zijn blog zetten van onze ontmoeting...

De grote kaardebol (Dipsacus follunum) Halverwege de bol begint de roze bloeiwijze en die gaat tegelijkertijd naar boven en naar beneden toe. Waar de tegenoverstaande bladeren vergroeid zijn, ontstaat een kommetje waarin water opgevangen wordt. Daadoor kunnen schadelijke insecten niet in de plant klimmen.  Dit zaad zat in het bloemenmengel dat uitgestrooid is op het park en hij doet ut hier! Mooi silhouet in de winter waar puttertjes (distelvinkjes) graag op af komen.

Duinrietje met avondkoekoeksbloemen, jacobskruiskruid en boerenwormkruid in de ecozone. Een beetje chaos maar wel erg aantrekkelijk voor al wat vliegt, zoemt, sluipt en kruipt!

        Terwijl ik buiten een kopje thee drink, zie ik haar! Ze blijft nog zitten ook toen ik haar wilde fotograferen: het bonte zandoogje. Ik denk een vrouwtje want de mannetjes zijn wat donkerder van kleur. Ze houdt van ongemaaid gras in de halve schaduw, want daar legt ze graag haar eitjes. Met die lange roltong kan ze bij de nectar onder in de bloemen komen. Het lijkt me nog een uitdaging om die tong zo keurig naar binnen te halen. Ook best een lief koppie trouwens!

 Een schelpenpaadje met veel Jacoskruiskruid.

'Kom op kinders, doorlopen naar het Kijkduinvakantiepark!'

Vroeg in de ochtend. Voetafdrukken getuigen nog van die mooie vorige dag.

De grote klis of klit. Inspiratie voor het klittenband, begrijpelijk, want je moet die bolletjes niet in je haar krijgen. Bijna niet te verwijderen zonder nevenschade, net zoals bij die kleine zaaddoosjes van de hondstong. De wortels van de klis zijn eetbaar: lang, dun en lekker, maar nog onbekend. Burdock of gobo genoemd en ze worden gebruikt in de Japanse keuken. (Arctium lappa).

  Bezemkruiskruid. Je ziet 'um overal opduiken, maar hij verdrukt (nog) geen inheemse beplanting. Het plantje zelf is bescheiden met het smalle blad en de mooie gele bloemetjes,.  Het zaad is rond 1900 met de wol uit Zuid-Afrika meegekomen naar West-Europa. Het plantje blijft van vroege voorjaar tot late najaar bloeien en is een van de laatste bloemen waar vliegende insecten nog nectar en stuifmeel kunnen scoren. Deze Senecio inaequidens houdt van warmte, zon en 'een lege plek om te blijven'. (Rutger Kopland).

Een jonge ransuil. In de ecologische zone tussen villa 5 en 19 zit hun nest en in deze tijd worden de jongen 'vliegvlug', dwz ze fladderen al rond, maar ze hebben hun ouders nog nodig. In dit geval voor een muisje. p.s. Deze foto niet door mij gemaakt, maar ik kreeg 'um toegestuurd. Dank daarvoor!

  Jacobskruiskruid. Tussen de grassen in een duinvalei bij strandopgang 2.  Ook steeds vaker op het park te vinden. De plant ziet er mooi uit, maar is wel giftig, vooral voor paarden, In verse vorm eten dieren het jacobskruid niet, maar in hooi herkennen de paarden het gif niet meer en kan het toch gegeten worden, met schadelijke gevolgen voor het dier. Schapen en geiten zijn er minder gevoelig voor. Jacobskruiskruid  is een grote leverancier van nectar en stuifmeel,  Ook een waardplant voor (onder andere) de prachtige sint-jacobsvlinder. Kom ik op terug als ik 'um op de foto 'gevangen' heb. Of kijk op de site van de Vlinderstichting, daar staan mooie foto's op!

Veelbelovende lucht boven de zandmotor.  Niet voor het eerst dit jaar!

Wilde peen (Daucus carota) tussen de grassen. Ook wel vogelnestje genoemd, omdat de bloemschermen een holletje kunnen vormen. 's Avonds valt de plant in slaap, sluiten de bloeischermen zich en hangt de hele bloeiwize voorover. De volgende morgen strekt de plant zich uit en gaan de schermen weer open. Alle bloemsteeltjes beginnen op één punt, net zoals bij een paraplu, met één donker  bloemetje in het midden. Ik wist niet dat er zoveel aan een wilde peen te zien valt!

  Grutto jong.  Zo lief en aandoenlijk! Zie die poten! Uit Vogels 03/2024 Foto van Marcel van Kammen / Nature in stock Dit jong steekt een weg over ergens in Friesland. Grutto's komen natuurlijk niet voor in de duinen, want het zijn echte weidevogels. De grutto is onze nationale vogel en helaas is het aantal afnemend. Maar deze [parmantige stapper' is zo leuk dat ik de foto van iemand anders in een ander gebied toch post!

Bont kroonkruid. Of kroonwikke, tamelijk zeldzaam maar eenmaal naar zijn zin, kan ie zich flink uitbreiden. Op het park groeien hij en zij op een helling bij de Kogelvanger. Hier samen met de blauwe ossentong. Verbazend toch, dat wanneer iets als zeldzaam bestempeld wordt, het ook gelijk veel mooier is. Het ultieme Livingstone-gevoel... En dat op het Kijkduinpark!   (Securigera varia)

Herwaardering van de iep, de Ulmus: zie het impossante exemplaar naast 28.  Er staat ook een prachtige kanjer bij 20! Dan vergeet ik even al die lastige worteluitlopers en zaailingen.  Iepen worden vaak aangetast door de iepenziekte. Oorzaak is een schimmel, die de sapstroom van de iep verstopt. Daardoor krijgt de boom onvoldoende vocht in de bladeren, die dan verwelken en bruin worden. Meestal wordt de schimmel door schorskevers overgebracht. Geen redden aan: k appen en afvoeren, om verdere verspreiding van de iepenziekte tegen te gaan.

  Wuivend duinriet en geel walstro op het heuveltje bij strandopgang 1,  met  Jacobskruiskruid en nog een paar toefjes slangenkruid op de voorgrond.  Het blauwe tijdperk gaat over in het gele! Ik heb een poosje staan kijken hoe dat duinriet beweegt in de wind: als een eenheid, het lijkt wel een soort vachtje. Duinriet kan grote oppervlakten koloniseren als er sprake is van stikstofdepositie vanuit de lucht. Dat is op het park wel het geval (Maasvlakte en Engeland). Daardoor kan duinriet oorspronkelijke plantengemeenschappen overwoekeren. Hopelijk houden ze zich hier een beetje gedeisd.  Ondertussen zijn deze  Calamagrostis epigejos en Galium verum toch prachtig om te zien!

Heggenrank. Overal op het park: Met 'kurkentrekkervormige' windingen die gebruikt worden om zich te hechten. Deze krullerige vorm ken ik trouwens ook van kabeltjes! Er bestaat een wetenschap (biomimetica) die probeert de natuur te imiteren voor menselijke toepassingen. Zoals bijvoorbeeld ook de klit of klis (Arctium lappa) de inspiratie is voor klittenband. De rode bessen van de heggenrank zijn trouwens giftig. (Bryonia dioica)

'Out of Africa'. En dan zonder rondsluipende leeuwen. Uitzicht op Natura 2000 gebied, vlak achter de duinvilla's aan de buitenrand, grenzend aan het Solleveld.  Met Jacobskruiskruid op de voorgrond.

 Avondkoekoeksbloem.  (Silene latifolia), met dat leuke silhouet! Witte bloem die in de loop van de middag open gaat. 's Nachts verspreidt ze een heerlijk zoete geur, waardoor nachtvlinders aangetrokken worden.