groenberichten Kijkduinpark

De iep bloeit voordat er blad aan de boom zit. Ik heb helaas de bloei van de rode bloemetjes gemist en nu zie ik al toefjes frisgroene zaden zitten. Later verdrogen ze en worden lichtbruin, waarna de wind ze verspreidt. Overal vind je dan de zogenaamde iepencentjes. En weer daarna... al die zaailingen, zoals nu van de esdoorn ook te zien is.

Weer zo'n lief bolletje: Chionodoxa. Helder blauw met stralend wit oogje. Je hebt ze ook in 't wit en roze, klein, middel en groot. Is geschikt voor verwildering want zaait zich gemakkelijk uit. Na de bloei de plant laten afsterven en het loof pas verwijderen als het blad helemaal afgestorven is.

  Zacht groen licht vanwege zon door verse meidoornblaadjes. 

Het wateroppervlak van de paddenpoel borrelt behoorlijk van leven. 's Avonds is het een komen (en gaan?) van padden die uit de begroeiing te voorschijn komen en oversteken naar de vijver om te paren.

Tussen de bloemen van de populier zag ik die twee oogjes boven het water uitsteken. Toen ie wegzwom, bleek er sprake van een innig duo. Dat is een voordeel van een heldere paddenpoel. Voor mij dan...

Op een aantal plekken op het park kun je akonietjes vinden tussen het afgevallen blad. Ook zag ik plekken met anemoontjes. Goed voor een speurtocht, maar niet te lang mee wachten. 😁

In de ecologische zones is een aantal jonge esdoorns en iepjes weggehaald. Zo komt er weer licht op de grond en daardoor kan de onderbegroeiing zich ontwikkelen. Ook wordt voorkomen dat er straks te veel dikke bomen staan, waarvoor dan wèl een kapvergunning nodig is. Tot een diameter van 10 cm op borsthoogte hoeft dat niet. Uitdunnen hoort bij het regulier onderhoud en wordt uitgevoerd door de hovenier want niet àlle jonge bomen moeten weg natuurlijk.  Ik vroeg me af waarom die stronkjes op deze hoogte zijn afgezaagd? Onze hovenier: "Je kunt met de schep langs het stammetje de uitlopers heel makkelijk afsteken. En zou te zijner tijd de stobbenfrees langskomen, dan zijn die stronken snel terug te vinden. Nòg een voordeel: geen zand in de motorzaag". Nu begrijp ik die stronkjes wel. Een stobbenfrees heeft een verticaal ronddraaiende schijf waarop puntige beitels bevestigd zijn, zodat de stronk/stobbe èn de wortels stuk gemaakt worden, om te voorkomen dat de boom opnieuw uitl...

Als je goed kijkt, zie je dat de knoppen dikker worden. In het botanische jargon aangeduid als  schuivende knoppen. Het eerste lentegroen komt eraan, zoals hier bij de duindoorn, de Hippophae rhamnoides. Zie ook die scherpe doorns of doornen . Deze takdoorns breken moeilijk af, want ze zijn met vaten verbonden met het inwendige van de tak.  Stekels zijn uitstulpingen van de opperhuid, niet verbonden via vaatbundels en breken gemakkelijk af. Zoals bijvoorbeeld bij rozen. Doornroosje zou eigenlijk Stekelroosje moeten heten, maar dat straalt iets anders uit, toch?   

Ik vermoed dat deze narcissen denken: ' HUH, wat zien we hier nu!!?'   Ze staan er zo nieuwsgierig, trots en fier bij...  De rokjes lijken ook op de oren van een cocker spaniel die uit een rijdend autoraampje steken. Deze gecultiveerde narcissen zijn niet inheems en mens-de-kweker heeft er aan gesleuteld om meer wenselijke (?) eigenschappen te telen. Het proces van selecteren/veredelen kan ten koste gaan van andere eigenschappen van een plant; waarschijnlijk zal deze narcis nu geen nectar of stuifmeel meer leveren voor insecten. Draagt dus weinig bij aan het in stand houden van een ecosysteem, behalve dat ik van alles beleef aan dit mini keukenhof.

Zo'n mooi, dun, klein, porseleinblauw bloempje! Deze Scilla siberica komt oorspronkelijk uit Zuidoost-Europa en Klein-Azië en niet uit Siberië, zegt Heukels' Flora van Nederland. Net als het sneeuwklokje is dit stinsen bolletje al eeuwen ingeburgerd in West-Europa. Niet te verwarren met de wilde boshyacint, want die bloeit later. Dit hyacintje groeit op plekken met halfschaduw en kalkhoudende grond zoals bosranden, buitenplaatsen, in de binnenduinrand zoals op het Kijkduinpark. Ze verwilderen makkelijk als ze het naar hun zin hebben, hier op de foto aan de voet van een esdoorn. 

Nog een wit bloemetje vandaag: de Anemone nemorosa. De wortelstokken kruipen in losse, humeuze grond voort. Ze kwam tevoorschijn in een boshoekje bij het weghalen van het oude blad. Later zag ik er meer, maar ik vind die allereerste toch de grootste kick!

Nog meer witte bloemetjes bij de ingang van het park, zoals deze kerspruim (?) bij P4. Of is het toch een bejaarde sleedoorn...? Die kan wel 6 meter hoog worden.

De Prunus spinosa bloeit nèt voordat er blad aan de struik zit (in tegenstelling tot de meidoorn) en heeft flinke stekels, prikkeldraad 'avant la lettre'. Deze dichte groeiwijze biedt bescherming aan kleine zoogdieren, vogels en insecten. De sleedoorn heeft een natuurlijke uitstraling en doet het goed in een wilde 'haag', zoals op sommige plekken op het park langs de paden. Vroeg vliegende vlinders, bijen, hommels en vliegen komen op de bloei af.

Omdat de meidoorn steeds vroeger gaat uitlopen, zou de naam veranderd kunnen worden in aprildoorn . Klinkt nog wat onwennig voor deze Crataegus monogyna.

Vanmorgen 6.21  Het is nu de tijd niet van ' Zie de maan schijnt door de bomen ', maar de tekst is wel het hele jaar door van toepassing. 'Mits er nog geen blaadjes aan de bomen hangen', merkte mijn slimme anonieme meelezer op.

Groenvrijwilligers hebben dit stuk bij de slagboom tegenover 112 grotendeels 'ontbraamd'. Er zijn bolletjes van wilde hyacintjes en sneeuwklokjes ingeplant en straks kunnen de mieren hun werk gaan doen om die zaden te verspreiden. Allemaal een kwestie van een lange adem en geduld. Volgend jaar ga ik ervan uit dat het weer lente wordt :-) en kunnen we het resultaat van onze inspanningen oogsten.

Op een aantal plekken op het park, zoals hier achter het receptiegebouw, komen ze weer tevoorschijn: de wilde boshyacintjes. Zo'n bruingrijs gebiedje is opeens groen. Nog een maandje wachten en het is blauw.

De mierenbroodjes zijn kleine, witte, vette, zoete aanhangsels aan de zaden van sommige plantensoorten, zoals het sneeuwklokje. Mieren zijn er dol op. Ze slepen dat hele zaadje mee naar hun nest. Op die manier wordt het sneeuwklokje verspreid. Niet alle transporten gaan goed en er blijft onderweg ook wel eens wat liggen   Het groene bolletje boven het rokje van het sneeuwklokje is het (beginnend) zaad. Dat gaat verder rijpen en geel worden. De zaden worden zwaarder en gaan doorbuigen naar de aarde.  Dit proces wordt vervolgd!

  Blijft een mooi winter-ochtend-beeld na lichte vorst in de nacht. En dan te weten dat het 's middags gewoon   lente is. D e staketsels zijn afgelopen winter een goede schuilplaats geweest voor insecten. Nu mogen ze in elkaar zakken en verdwijnen. Er komt ruimte voor nieuw!  

Er bot van nu van alles uit en als je goed kijkt, zie je aan bomen en struiken een spektakel van knopjes en toefjes. Ze lagen natuurlijk allemaal al te wachten totdat het maart werd. Deze knoppen zijn van de krent, de Amelanchier lamarckii. Begin april staat ie te bloeien!

Weer een mooi stukje van Nature Today, nu over de konijnen en de duinen. Het Kijkduinpark is weliswaar niet zo 'duinig' meer, maar langs de randen van het park zijn nog wel plekken met kaal duinzand. Daar hupt 't konijn dan ook regelmarig rond. Gelukkig zijn ze niet onder de indruk van het hek of de slagboom. De vos is natuurlijk geen vriend van het konijn en er lopen steeds meer poezen rond op het park die ook dol zijn op die kleine k'nijntjes.  'Ach...' Eigenlijk is het Kijkduinpark ook geen 'echte' (?) natuur meer en manipuleren we erop los om de schijn op te houden. Ondertussen koesteren we wat er wèl is!  En dat is heel veel!!! Duinen en konijnen – een perfect duo Staatsbosbeheer 28-FEB-2025 - Het is nog niet zo heel lang geleden dat je, als je door de duinen liep, hier en daar een konijn zag wegschieten. Nu zie je ze daar vrijwel nooit meer. Terwijl konijnen in de duinen uitstekende natuurbeheerders zijn. Ze houden de boel kaal en dat heeft het eco...