groenberichten Kijkduinpark

  We hebben in het nestkastje gekeken omdat er de laatste week geen koolmeesje meer in of uit vloog. En daar lagen ze: 11 eitjes. Welk drama heeft zich hier voltrokken? Waar zijn de ouders? Kou, roofvogel, vos, kat? Te grote opening van het nestkastje? Teveel lawaai van een grote bonte specht familie van 4?  Vrouw koolmees legt elke dag een ei. Ze begint pas met broeden als alle eitjes gelegd zijn, zodat ze allemaal ongeveer op hetzelfde moment uitkomen. Hèèl hèèl misschien komt eitje nummer 12 nog...

Subtiel: van die dansende kleine, gele zonnetjes in het groen, ook in de schaduw. I n de winter is h et silhouet van deze éénjarige akkerkool nog steeds fragiel mooi. De plant wordt b etiteld als 'onkruid': dat is een subjectieve term voor een plant die groeit op een plek waar deze door de mens niet gewenst is. Wanneer dat idee de overhand krijgt, trek je ùm er makkelijk uit.

Je kunt zien dat deze hommel slaapt omdat de vleugels strak naar achteren gevouwen zijn. Kennelijk slaapt ie met open ogen (of is ie nèt wakker). Na een lange dag vliegen raken hommels uitgeput, ze vallen in slaap waar ze op dat moment aan het foerageren zijn. Zo languit bovenop het knoopkruid lijkt mij een gewaagde slaapplek. Het zijn alleen de mannetjes die dat doen, vrouwtjes keren 's avonds terug naar het nest. Bij regen en koud weer kruipen ze onder of in een bloem. 

Verrassend geel. Je hebt ook de witte variant, die op iets drogere plekjes groeit. Vrij algemeen. Groeit langs bermen en het spoor, ruigtes en ook op verstoorde plekken in de duinen. Dat is Kijkduinpark in een bepaald opzicht wel.

Boven de paddenpoel vlogen wel 20 tot 30 juffers rond en dan dook er ook een aantal het riet in om te paren. Het afzetten van de eitjes na de paring vindt plaats 'in tandem'. Hierdoor verhindert het mannetje dat het vrouwtje door concurrenten bevrucht wordt. De eitjes worden op waterplanten afgezet en hebben 2 tot 5 weken nodig om een larve te worden. De larven overwinteren en na een jaar komen de juffers te voorschijn tussen mei en augustus, vooral in juni. De volwassen juffers hebben een maximale levensverwachting van 4 weken. 

Sta ik in opperste concentratie langs de paddenpoel libellen en waterjuffers te tellen, kruipt er vlak voor mijn voeten een groene kikker langs. Vast een goed teken, maar enige afstand vind ik heel erg wenselijk! 

Deze Anchusa officinalis werd vroeger voor medicinale doeleinden gebruikt. Officinalis betekent 'uit de apotheek'. Meerjarige plant die voorkomt op ruderale, stikstof- en kalkrijke plekken, zoals bijvoorbeeld in de duinen. Op andere plekken vrij zeldzaam.

Ik zag deze zweefvlieg 'helikopteren' tussen de margrieten en uiteindelijk landen op de gele bloemen, met de grote ogen die de hele kop bedekken. Zweefvliegen gaan hard in aantal achteruit door schadelijke stoffen in de lucht, in de grond en door de droogte. Ze  bestuiven bloemen en planten en als dat minder gebeurt, komen er ook weer minder nieuwe planten, dus weer minder (voer voor) insecten... weer minder (voer voor) vogels... kortom biodiversiteit onder druk.  Zweefvliegen hebben de 'gevaarlijke' kleuren geel en zwart van een bij of wesp maar kunnen niet steken. 

Op een overblijvende ossentongbloem zit een kleine hommel met geinige oogjes die uit dat bontkraagje steken. Deze Bombus pratorum komt veel voor in Nederland. Ik heb tot nu toe drie soorten hommels gezien op het park en ik vraag me af waar de bijen zijn of dat ik ze gewoon niet zie...

Boven de paddenpoel wervelde een mannetjes libel met blauw berijpt achterlijf achter een geel-bruin wijfje aan. Met spectaculaire, snelle uitvallen en gelukkig ging hij ook even zitten voor de foto. Deze platbuik (zo heet ie) is een forse libel, met een lengte van 39-48 mm.  Verschil tussen een libel en een juffer: juffers zijn dunner en slanker. Als ze stilzitten klappen ze hun vleugels in en de ogen van een juffer staan ver uit elkaar. De grote ogen van de libel raken elkaar bovenop de kop en bedekken bijna de hele voorkant. Komend weekend is er weer de jaarlijkse Libellentelling, zie  http://www.tuintelling.nl/

Als je met een loepje kijkt of inzoomt op het hartje van deze Rosa canina, zie je de meeldraden met stuifmeel (mannelijk) en in het midden de stempel (vrouwelijk). Ik begrijp de insect wel die hierop afkomt!

Deze plant groeit op droge kalkrijke grond in struwelen en heggen, heeft een grote wortelknol waaruit elk voorjaar de ranken weer tevoorschijn komen, soms tot wel 4 meter hoog. De ranken kunnen zich als een spiraal oprollen als ze met een steunpunt in aanraking komen. In het midden beginnen en de ene helft rechtsom draaiend en de andere helft linksom draaiend. Hommels en bijen zijn dol op de bloemen. De groene bes verkleurt naar rood en is dan giftig voor de mens.