groenberichten Kijkduinpark

Deze vlinder valt op door rustig vlieggedrag in vergelijking met andere vlinders. De mannetjes bezetten een plekje vanwaar ze andere mannetjes achtervolgen en wegjagen. Vechtersbaasjes dus! Vrouwtjes zijn natuurlijk wèl van harte welkom. Er dwarrelde ook een aspirant partner (mijn invulling) of een concurrent rond en waarschijnlijk is er een heel andere dynamiek gaande dan een beetje zitten zonnen. Na de paring worden de eitjes afgezet op allerlei grassen en uit het eitje verschijnt een groene rups, die zich transformeert naar pop, waar binnen de rups zijn eigen lichaam bijna helemaal afbreekt om vervolgens als vlinder opnieuw op te bouwen. Wie kent niet het kinderboek Rupsje Nooitgenoeg (Eric Carle) waarin deze transformatie prachtig in beeld wordt gebracht. Filmpje is op internet te vinden.

Een mooi wollig vachtje met gele strepen. Het is de hommel met de langste tong en bezoekt dan ook graag bloemen met diepliggende nectar, zoals kamperfoelie, dagkoekoeksbloem, vingerhoedskruid, rode klaver en dus ook wondklaver.  Ik zag ook het rozenkevertje (links) en de fraaie schijnboktor (rechts).

Een half uurtje zitten tussen gele wondklaver en paarse veldsalie en dan blijkt er van alles rond te vliegen, zoals deze akkerhommel. Hij of zij duikt met die snuit en lange tong helemaal in een kelk en daarna rustig op naar een buurkelk. Wondklaver is inheems, overblijvend en vrij zeldzaam. De plant groeit in de duinen en in Zuid-Limburg, houdt van een droge, kalkrijke standplaats in de volle zon. 

Inheems, houdt van een zonnige en droge standplaats op kalkhoudende en zandige bodem. Kijkduinpark zou precies hun juiste biotoop moeten zijn. Gek genoeg is de wilde reseda maar op een paar plekken op het park te vinden. Trekt veel hommels en bijen aan door de nectarrijke bloemen. In het gebied tussen strand en Duinlaan bloeien meer verschillende soorten bloemen dan in het bosachtige gedeelte tussen Duinlaan en Parklaan, waar in dit seizoen meer schaduw is. In de lente, wanneer bomen en struiken nog geen blad hebben, zijn daar vooral de bolletjes aan zet. 

Supermooi gras met de open structuur van de pluim. Zwierig en golvend in de wind. De naam vind ik trouwens ook prachtig, vooral het meervoud: dravikken;  het   is net een werkwoord.  . 

Vlakbij de speeltuin bij de strandopgang is een plekje met rolklavers. In de zon, arme grond en maar uitbundig heldergeel bloeien! Het is een vaste plant en een goede bodembedekker. Daarnaast een belangrijke nectarbron voor bijen.

Bij het zien van het ontrollen van de blaadjes van de mannetjesvaren, Dryopteris filix-mas, denk ik aan natuurliefhebber en planten fotograaf Karl Blossfeldt (1865-1932). Hij heeft duizenden foto's gemaakt van bladeren, stengels, bloemen, knoppen, takjes en vruchten, waarschijnlijk met een zelfgebouwde houten camera. Het boek er weer 'es bijgepakt. Prachtig! 

Elke keer wèèr de ontdekking, de verrassing van iets dat in bloei staat of een mooie vorm heeft of een kleur die opvalt of juist niet...  Soms klein en achteloos verstopt en kijk ik er bijna overheen, zoals bij dit ereprijsje.  De bloemen zijn ingericht op bestuiving door zweefvliegen. De twee meeldraden wijken naar links en recht uiteen. Als de zweefvlieg de nectar uit de bloem haalt, zoekt ze steun bij de meeldraden die dan naar beneden en naar binnen buigen. Er blijft stuifmeel aan de zweefvlieg hangen en bij een bezoek aan een volgende ereprijs is de kruisbestuiving verzekerd.  

  Opeens komen ze in april uit hun ondergrondse wortelstok tevoorschijn: sierlijk gebogen stengels met twee rijen bladeren en daaronder hangende bloemen. Polygonatum multiflorum groeit op licht beschaduwde plekken en is inheems. In de duinen zijn velden welriekende salomonszegel te zien, deze zijn meer gedrongen van postuur en hebben grotere bloemen: de Polygonatum odoratum. Ondertussen hebben deze twee soorten zich (ook) spontaan gekruist en zijn er uit deze twee oudersoorten allerlei tussenvormen ontstaan: de  tuinsalomonszegel ofwel de Polygonatum x hybridum.

    De Silene latifolia, lijkt wat op de blaassilene, maar is groter, wat groffer en behaard. De bloemen gaan 's avonds open, geuren en trekken nachtvlinders aan voor bestuiving en bevruchting. Overdag zijn de bloemen verslapt en gekreukeld. Algemeen, inheems en houdt ook van de zon.

Op een zonnig hoekje waar de paden elkaar kruisen, groeit deze inheemse, vaste plant. De Silene vulgaris ziet er fragiel uit, met een fijn getekend buikje. Maar ze kan wel wat hebben, want ik zie haar (dat maak ik ervan) al een paar jaar op dezelfde plek terug. 

Gedijt goed in de schaduw, makkelijk, inheems en aantrekkelijk voor bijen, vlinders, hommels en snuitkevers. De plant verspreidt zich door zijn zaden actief weg te slingeren. Ik hoop ze dit jaar eens te kunnen betrappen! Geranium phaeum.

De Viburnum opulus bloeit met een witte krans grote schijnbloemen. Ze lokken insecten en de èchte bloemen, waar de nectar te halen is, zitten in het midden.

Twee jarige inheemse plant die in het eerste jaar een bladrozet vormt en in het tweede jaar bloeit. Groeit vooral in de duinen. Geeft vruchtjes / nootjes die hardnekkig aan kleding en haar blijven hangen.  Ik zag er nog eentje bungelen van vorig jaar.

Links de gewone ossentong , Anchusa officinalis, twee of meerjarige plant met eerst rozerode bloemen en later diep blauw tot paars.  Rechts de  overblijvende ossentong ,  Pentaglottis sempervirens, wintergroen. Beide planten zijn ruwbladig en goede voedselbronnen voor insecten. 

  Jaaa, het regent! Na vijf weken droogte blij met dat gratis hemelwater.

Inheems en algemeen op kalkrijkere gronden. Deze Euphorbia cyparissias maakt uitlopers en kan een heel duintje overgroeien. Alhoewel bramen en grassen hèn weer kunnen overgroeien. Samen met fluitekruid een prachtig duo. 

  Het was Franse koning Karel IX die op 1 mei 1561 een bundeltje lelietjes-van-dalen (meiklokjes) kreeg voor voorspoed en geluk. Tegenwoordig is het in Frankrijk en België traditie om op 1 mei een bosje lelietjes-van-dalen cadeau te geven aan mensen wie je een warm hart toedraagt. Sinds vorige eeuw 'hoort' dit plantje ook bij de Dag van de Arbeid.  Ze slaan moeilijk aan maar als zee het eenmaal naar hun zin  hebben, vooral in de schaduw, kunnen ze woekeren met ondergrondse uitlopers. Ze zijn dan wel weer een mooie bodembedekker. Op een paar plekken op het park probeert deze Convallaria majalis zich serieus te vestigen.