groenberichten Kijkduinpark

Zonsopkomst met een oranje-roze gloed boven het Kijkduinpark.   

  Petrichor is de geur die ontstaat door een combinatie van plantenolie, bacteriën en ozon die vrijkomen wanneer regendruppels op de droge grond vallen. En dat gebeurde afgelopen week: eindelijk regen! Toen ik naar buiten ging, kwam deze frisse, aardse geur gelijk in mijn 'neussysteem'. Wow, wat ruikt dat ontzettend lekker!

De duinroos (Rosa spinosissima) treedt vaak op als het duindoornstruweel achteruit gaat door uitspoeling van kalk. Duinroos kan met zijn wortels nog contact hebben met dieper gelegen kalkrijke gronden. Duingras en duinroos woekeren, deels door toename stikstof en deels doordat de konijnen veelal verdwenen zijn en dus wordt deze beplanting niet meer kort gehouden. 

Deze houtduif moet nog even geduld hebben voordat de wilde ligusterbessen zwart en rijp zijn. Het broedseizoen van de duif duurt langer omdat ze voor hun jongen duivenmelk in petto hebben en minder afhankelijk zijn van het seizoen. Ze produceren een dikke kaasachtige substantie in hun keel die de jongen de eerste dagen uit de krop kunnen pikken. Zowel mannetjes als vrouwtjes maken deze eiwitrijke 'melk'. 

Heiig en herfstig licht na een regenbui, met een heuveltje cipreswolfsmelk op de voorgrond. Inheemse plant die nauwelijks last heeft van de droogte. Uit de ondergrondse wortelstokken komen in het voorjaar de jonge scheuten tevoorschijn. Eenmaal naar hun zin op droge zandgrond, kunnen ze zich flink uitbreiden. Cipreswolfsmelk is zeldzaam en staat op de rode lijst van beschermde planten.

 Meidoornbes met waterdruppel. Sinds weken heeft het vannacht goed geregend.

Veldje afgevallen berkenblaadjes. Deze 'valse herfst' is een nood reactie van bomen op extreme droogte of hitte in de zomer. Omdat de wortels te weinig water opnemen, stoten ze vroegtijdig blad af om verdamping te voorkomen. Pure overlevingsstand en het betekent niet dat ze doodgaan. Na achtereenvolgende jaren van droogte raken bomen wel verzwakt omdat er geen herstelperiode is.

  De atalanta landt op een terrasplant en blijft zitten. Ik krijg tijd om haar te bestuderen: de  dichtgevouwen vleugels hebben een goede schutkleur en uitgeklapt zijn ze veelkleurig. Het beige oogje, de twee lange voelsprieten met knop, het harig borstrokje... kortom, ik vind het een beauty!

De wolfspoot (Lycopus europaeus) houdt van een natte bodem en groeit op het park langs de paddenpoelen. Is inheems en vrij algemeen. Hoogte 30 cm tot 1 meter. De bloemen zijn klein en in trek bij vlinders en bijen. In de winter houdt de plant een mooi silhouet. Blad van de wolfspoot zou op de voetafdruk van een wolf lijken. Er zijn meer plantennamen die tot de verbeelding spreken: paardenbloem, wordt vaak door paarden gegeten, want de bloem stuift niet in galop door een weiland. Slangenkruid zou vlgs de lijfarts van keizer Nero helpen tegen slangenbeten... Kattenstaart, duidt op de bloeiwijze... Hondsdraf, groeit snel... Vaak is de herkomst onduidelijk zoals bij de berenklauw, krabbescheer, havikskruid. Meestal is er geen touw aan vast te knopen.

De wilde bosrank of Clematis vitalba is een inheemse, houtachtige klimplant. Hij slingert zijn bladstelen om takken van bomen en struiken 'met woekerend vermogen'. Groeisnelheid van 1,5 meter tot (op de klei) 10 meter per jaar! Na de bloei heeft deze slingeraar zilverwitte behaarde zaadpluizen. 's Winters blijven ze zichtbaar.  In Engeland wordt de bosrank 'Old Man's Beard' genoemd.

De kogeldistel is een vaste plant en staat graag in de volle zon op droge, waterdoorlatende grond. Komt dat even goed uit! Op onze zanderige bodem blijft ie wel wat klein, maar houdt zich kranig.

  Waterplas(je) op de Duinlaan. Hoe welkom is ie nu!

  Hop neemt de eerste strandopgang over. Deze Humulus lupulus is een woekeraar. Je hebt hopvrouwen en hopmannen, dat zijn verschillende struiken (tweehuizig). De hopman bloeit nu (zie foto onder) en produceert stuifmeel, dat verspreid wordt door de wind. De hopvrouw zorgt later in de zomer voor de bellen.

Onverstoorbaar watermunt blijft groeien en bloeien langs de 'oevers' van de paddenpoel waar geen water te bekennen valt, maar daar trekt ie zich niets van aan. De zachte blaadjes ruiken naar frisse munt. Mentha aquatica is inheems, wil natte voeten en volle zon tot lichte schaduw. Trekt veel bestuivers aan, zoals bijen en vlinders.

 De paddenpoel is nu zelfs geen modderpoel meer...

  Het zwerk (of wolkendek, maar dat klinkt veel minder dramatisch) heeft veelbelovende kleuren. Zou er meer dan 0.3 mm regen uit vallen vanmorgen?

 ' We willen nattigheid!' Zelfs de taaie sneeuwbes op de voorgrond heeft last van zonnebrand.

Ach... en je zal dan ook nog koninginnekruid heten.

  Wilde cichorei klimt door een olijfwilg. Overblijvende plant, 30 cm tot 1.20 cm hoog. Deze Cichorium intybus is goed bestand tegen droogte. De bloemen gaan open in de ochtend en verschrompelen in de middag. 

Vlieren gedijen niet zo heel goed op het Kijkduinpark en met deze droogte hebben ze het helemaal moeilijk. Toch nog een trosje bessen eruit geperst!

Duinriet is superfotogeniek, zeker met een laag zonnetje. Het is een vaste plant (Calamagrostis epigejos) en het gras groeit op droge zanderige plekken. Onder invloed van stikstofdepositie vanuit de lucht kan Duinriet gemakkelijk andere soorten overgroeien. 

  'Met uv-licht wordt een nieuwe wereld zichtbaar.  Dat licht is voor mensen met het blote oog onzichtbaar, maar veel andere dieren kunnen het wèl zien. De Drentse natuurfotograaf Frank Huisman laat ons die verborgen wereld ervaren: in zijn speciale fotostudio portretteerde hij al zo'n 150 fluorescerende soorten. Zo brengt hij bijvoorbeeld de uv patronen op bloembladeren in beeld, waarmee insecten de juiste weg naar de nectar weten te vinden.  Eigenlijk is het een heel alledaags verschijnsel – zó algemeen dat sommige biologen er niet eens hun schouders over ophalen als er wéér een ‘lichtgevende’ soort wordt ontdekt. Fluorescentie komt voor van de paardenbloem tot de pimpelmees, en van de honingzwam tot de huisjesslak. Maar in tegenstelling tot organismen die aan bioluminescentie doen (zoals de diepzeehengelvis, die prooien lokt met een mini-lampje) geven fluorescerende soorten niet écht zelf licht. Ze hebben altijd een lichtbron van buitenaf nodig: uv-licht.' Uit de NRC: ...

De beemdooievaarsbek (Geranium pratense) doet alles tegelijkertijd: bloeien, uitgebloeid zijn (de stempel zichtbaar met de roze krul), zaden laten rijpen en ze daarna wegslingeren om te zorgen voor nageslacht. Wat valt er veel te ontdekken aan één plant op dat ene moment...    

De sleedoorn struik heeft het moeilijk met de droogte, maar die bessen met die kleur blauw, samen met de droge bruine blaadjes... wat een prachtige combi!

Boerenwormkruid is een vaste plant en eenmaal op haar plek is ze niet te houden en kan de Tanacetum vulgare tegen gras op! Een hele kunst (behalve in droge tijden). Langs de paden op het park zijn een paar jaar geleden inheemse bloemenmengsels ingezaaid, maar door de vergrassing en schaduw delven de meeste bloemen het onderspit. Zaad heeft licht en kale grond nodig om te ontkiemen.  

Allerlei structuren en kleuren groen: zacht groen, grijsgroen, blauwgroen, bruingroen en gewoon bomenbladgroen... Met toefje roze vanwege de opgaande zon.  

In de gewone lijsterbes (Sorbus aucuparia) hangen de mooi rode besjes in te drogen. Deze boom of struik wordt maximaal 6-9 meter hoog en overleeft op zanderige kalkrijke bodems èn verdraagt droogte. Mooie eigenschappen in deze periode! 

Een sluipvlieg op koninginnekruid. Intrigerend met die grote ogen, lange snuit en beharing, maar ik ben niet zo van dit soort insecten. Een griezel, die Prosena siberita. Het zijn natuurlijke 'opruimers'. Deze soort komt alleen voor in de kustduinen.  Koninginnekruid of leverkruid produceert veel nectar en wordt ook door bijen en vlinders druk bezocht.

 Ondanks alles: gewoon groeien en bloeien!

Het paddenpoeltje is nu vooral paddenmòdder. Het waterpeil is zeker 2.5 meter gezakt.  Rondom deze paddenpoel staan drie grote wilgen en vijf volwassen populieren. Vooral de populieren verdampen ieder per dag 1500 liter water! Bij wateroverlast is het fijn om een droge kelder te houden, maar tijdens deze droogte, is water schaars, met gevolgen voor de natuur. Dit zou een reden moeten zijn om deze slurpers te vervangen door bomen, die wat minder water verbruiken.