groenberichten Kijkduinpark

Tussen twee duinvilla's door zicht op een ecologische zone. Je ziet eerst een paar meter de bloeiende kruidenlaag, daarachter de aanplant van bosplantsoen; zoals roos, wilde liguster, sleedoorn, meidoorn etc. Zij zorgen voor privacy tussen de villa's. Daarna de bomen. Precies zoals de opbouw van een ecologische zone is 'bedacht'. Helaas nemen de hoog groeiende bomen veel licht weg, waardoor beplanting daaronder nauwelijks groeit. (Behalve braam en brandnetel).  Aan een bomenbeheerplan/ kap wordt gewerkt. 👍 Tekening van Gerd-Jan Korte 2015

Linaria vulgaris, algemeen en inheems. Staat op het park langs de paden te bloeien. Hier samen met boerenwormkruid en uitgebloeid paars knoopkruid. 

Uitgebloeid. De zaadjes van de peen met de bijnaam 'vogelnestje', liggen klaar om zich te verspreiden. Het nestje vouwt zich 's morgens open en sluit 's avonds weer.   Daucus carota.

Met op de voorgrond de uitgebloeide toorts.  Een paadje met bochtjes, zon en schaduw, ergens heen, in een verte en je weet niet precies waarheen... Het allermooiste toch!?

Rondom P4 is de bodem iets natter omdat het gebied lager ligt dan de rest van het Kijkduinpark. De bodem is ook voedselrijker en daar houden grote kattenstaarten van! 

Raadseltje: èrgens op het Kijkduinpark staat de pindakaasstruik of de kansenboom (Clerodendrum trichotomum). Hij kan ongeveer 6 meter hoog worden. (staat niet op de toegestane plantenlijst, maar dat terzijde). Bij kneuzing van het donzige blad ruik je namelijk: pindakaas! Bloeit in augustus/september en na de bloei verschijnen de grijsblauwe bessen die naar zwart verkleuren, met een rood sterrenrokje.

De bijvoet of Artemisia vulgaris is geen bijzondere schoonheid. Overal op het park en er buiten, zijn die grijze lorrebossen te vinden. Maar... ze is een nuttige plant in de natuurlijke bestrijding tegen bladluizen. Bijvoet verspreidt lokstoffen die allerlei vijanden van de bladluis aantrekken. In kassen- en bollenteelt wordt hier al mee gewerkt. ONkruid bestaat dus niet. Meestal is er van alles aan een plant te zien en met een loepje kom je tot mooie ontdekkingen. 10 x vergroot is t beste.

òf grote zandkool òf Diplotaxis tenuifolia; dan klinkt wilde rucola toch veel aanlokkelijker. De bloemetjes zijn citroengeel, bijna fluoriserend. De bladeren zijn eetbaar, maar op plekken waar honden plassen, lijkt mij dat geen aanrader.  Hondenurine bevat veel stikstof en kan het schrale duinzand op een negatieve manier verrijken. Een groot deel van de stikstof, die in de duinen neerkomt, is trouwens afkomstig uit Engeland en de Maasvlakte. Nu houdt wilde rucola wél van voedselrijke  zandgrond, net zoals bramen, brandnetels en populieren. De  zeldzame beplanting van het kalkrijke duingebied staat mede daardoor onder druk.   Uit Bomenbeheerplan Kijkduinpark 2024-2054, R. van Praag en L. Aarts, pagina 9: ' Teveel stikstof maakt andere bomen kwetsbaar omdat ze snel hoog groeien en geen gedrongen vorm aannemen. Ze zijn vatbaarder voor sterke rukwinden. Doordat stikstof zo makkelijk beschikbaar is, gaan bomen minder een symbiose aan met hun schimmelpartners. Het gevolg d...

Tegen de schemer gaan er binnen een paar minuten enkele knoppen van de teunisbloem open en de volgende dag verwelken ze weer. Het zijn nachtbloeiers en worden dus door nachtactieve insecten bestoven. Waarschijnlijk zijn ze rond 1700 vanuit Noord-Amerika in Europa terecht gekomen.  Teunisbloemen (geslacht Oenothera) noemen we inheems en dan gaat het om wilde planten, die in Nederland  al eeuwenlang   groeien,  zonder menselijk ingrijpen. Ze  hebben zich aangepast aan de omgeving en zijn beter bestand tegen klimaatverandering dan niet-inheemse planten. In de loop der tijd zijn onze planten en dieren op elkaar afgestemd geraakt. De hommel weet precies wanneer de lekkerste bloemen in bloei staan en waar dus wat te halen valt. Sommige insecten vliegen zelfs maar op één speciale bloem.  Niet-inheemse planten hebben vaak minder waarde voor de natuur. Zoals bijvoorbeeld de hortensia, die nauwelijks nectar of stuifmeel heeft voor bijen. 

De Prunella vulgaris, gewone brunel of het bijenkorfje is een bodembedekker en staat graag op een zonnig plekje, groeit ook in een grasmat. Het is te zien waar de naam vandaan komt. Breidt zich flink uit en bloeit paars. 'Het is een makkelijke plant' (net zoals de fuchsia uit de serie Ja zuster, Nee zuster ) 

Met hommel. Ik ben een paar weken niet op het Kijkduinpark en nu krijg ik deze foto van de kaardebol van een lieve buurvrouw. Dipsacus sativus met haar stekelig aanzien. De bloei begint met een ring halverwege het hoofdje en breidt zich naar boven en naar beneden uit. Het regenwater blijft in de bladvoet staan en vormt een badje waardoor slakken en pissebedden verhinderd worden om in de plant te klimmen. Inheems en er is veel nectar te halen in de lila bloemetjes.

Geen beestjes maar een grasje, ook wel trilgras of beefgras genoemd vanwege de zeer beweeglijke aartjes, met een prachtig voorkomen. Er zijn allerlei namen voor dit grasje, afhankelijk van de streek: schuddekopjes, spinnekopjes, siddergras, nimmerstil, wemelgrasjes. Het is een populaire plant in bloemenmengsels voor in bermen. Zo is ie waarschijnlijk ook op het park terecht gekomen.

  Komt vrij algemeen voor, in bosranden en langs onze paden. Op de foto ziet het bloemetje er groot uit, maar in werkelijkheid zijn de bloemhoofdjes klein, 15-20 mm doorsnee. Een ijl plantje en de gele bloemetjes lijken te zweven als onbekommerde zonnetjes.

Kaasjeskruidfamilie (Malvaceae) is de overkoepelende naam waar Malva en Lavatera onder vallen. Deze Malva bloemen staan met hun kopjes naar het ochtendzonnetje gericht. Dun doorschijnend babietjes rose met een vijfhoekig sterretje waar het steeltje aan vast zit.