Aronskelk

Zo'n oranje kunstwerkje gezien op het park? Onder struiken of bomen, vaak in de lichte schaduw, op matig voedselrijk en kalkrijk duinzand? Het zijn de bessen van de aronskelk.

De Flora van Nederland beschrijft de bestuiving van de aronskelk met prachtige begrippen zoals 'de knots en de ketel'. Dan kijk ik toch weer met ontzag naar die oranje bessen op een stokje.

'De aronskelk gebruikt niet de warmtestraling van de zon, maar gebruikt zelfgemaakte brandstof om gedurende de nachtelijke uren in zijn rechtopstaande paarskleurige knots binnen het grote witte omhullend bloembladeren eigen gemaakte brandstof te oxideren. Zowel de warmte als aasgeur trekt motvliegjes aan. Als de vliegjes in de richting van de centrale knots van de aronskelk vliegen, botsen ze ertegen aan en vallen versuft naar beneden waar ze terechtkomen in de ketel waarin de vrouwelijke bloemen rijp zijn en staan te bloeien.

Boven de ketel staan twee rijen haren naar beneden gebogen, zodat de vliegjes niet kunnen ontsnappen. Hebben de vliegjes eerder gevangen gezeten in een andere aronskelkbloem, dan hebben ze mogelijk stuifmeel of pollen op hun lijf en kunnen daarmee de stampers van de vrouwelijk bloeiende bloemen helemaal onderin de ketel bestuiven en bevruchten. Een dag later rijpen de mannelijke meeldraadbloemen uit en ze strooien hun stuifmeel of pollen over de gevangen vliegjes uit. Als dat gebeurd is, verslappen de haren en versperren niet langer de uitgang van de ketel. De hongerige vliegjes vliegen weg. Op zoek naar voedsel of het proces herhaalt zich.'