Veldhondstong


Deze veldhondstong heeft dezelfde ruwe bladeren als de bernagie, overblijvende ossentong, ossentong, slangenkruid en smeerwortel. Ze behoren allemaal tot de familie van de Ruwbladigen (Boraginaceae).

Deze veldhondstong (Cynoglossum officinale) groeit op open plekken; zonnig, droog, stikstofrijk en op het zand. Het zaad wordt door mieren versleept.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Hondstand

Afbeelding
Dit prachtige bolletje is het resultaat van een doelgerichte kruising tussen twee verschillende ouderplanten (hybride). Er is niets natuurlijks aan deze Erythronium 'Pagoda'. Ooit aangeschaft toen ik nog niet veel wist van verwildering van bolletjes. Nu is ie te mooi om weg te kieperen. 
Meer lezen

Blaassilene

Afbeelding
In de buurt van de speeltuin, tussen het helm, groeit de blaassilene. Valt op door haar tere buikvormige kelk waarop fijne nerven te zien zijn. Een sjiek plantje met een gewone naam: Silene vulgaris.
Meer lezen

UV-licht

Afbeelding
  'Met uv-licht wordt een nieuwe wereld zichtbaar.  Dat licht is voor mensen met het blote oog onzichtbaar, maar veel andere dieren kunnen het wèl zien. De Drentse natuurfotograaf Frank Huisman laat ons die verborgen wereld ervaren: in zijn speciale fotostudio portretteerde hij al zo'n 150 fluorescerende soorten. Zo brengt hij bijvoorbeeld de uv patronen op bloembladeren in beeld, waarmee insecten de juiste weg naar de nectar weten te vinden.  Eigenlijk is het een heel alledaags verschijnsel – zó algemeen dat sommige biologen er niet eens hun schouders over ophalen als er wéér een ‘lichtgevende’ soort wordt ontdekt. Fluorescentie komt voor van de paardenbloem tot de pimpelmees, en van de honingzwam tot de huisjesslak. Maar in tegenstelling tot organismen die aan bioluminescentie doen (zoals de diepzeehengelvis, die prooien lokt met een mini-lampje) geven fluorescerende soorten niet écht zelf licht. Ze hebben altijd een lichtbron van buitenaf nodig: uv-licht.' Uit de NRC: ...
Meer lezen